Ouderlijke boedelverdelings-bepaling in het langstlevende testament
Het langstlevende testament wordt gemaakt om de eventuele achterblijvende echtgeno(o)te te kunnen laten beschikken over al het geld en de goederen. Bij dit testament wordt de achterblijvende echtgeno(o)te de enige erfgenaam en mag deze over al het geld en de goederen beschikken. Wel moet in dergelijk testament de bepaling worden opgenomen dat de reden om alles aan de langstlevende na te laten is: hem of haar in staat te stellen te blijven leven zoals hij of zij dat gewend was.
Als de overblijvende echtgen(o)te echter alles opmaakt hebben de eventuele kinderen 'pech' gehad. De voornoemde bepaling heeft de erflater/overledene immers bewust laten maken in het testament, waardoor de kans bestond dat de achterblijvende alles zou kunnen opmaken. Anders zou er wel een ander testament c.q. bepaling zijn opgemaakt.

Kinderen blijven recht hebben op erfdeel:
Bij dit zogenaamde langstlevende testament worden de eventuele kinderen tot het overlijden van de langstlevende buiten de erfenis gehouden. Maar, ze behouden echter wel het recht op hun erfdeel, in de wet staat immers dat je altijd recht hebt op je wettelijk erfdeel. De eventuele kinderen kunnen bij dit testament hun erfdeel pas verkrijgen na het overlijden van de langstlevende. Wel kunnen zij eventueel in een rechtsprocedure tijdens het leven van hun langstlevende ouder hun wettelijk erfdeel opeisen. In zo'n rechtsprocedure moet het kind dan wel aantonen dat de langstlevende de erfenis niet nodig heeft om er behoorlijk van te kunnen leven. Zo'n rechtsprocedure heeft dus alleen zin, als de positie van de langstlevende dermate is dat hij of zij de erfenis niet nodig heeft om te blijven leven zoals hij of zij dat gewend was.

Strafbepaling voor kinderen die langstlevende testament aanvechten:
In het langstlevende testament kan men echter een 'straf'bepaling opnemen die de kinderen er van moet weerhouden om het langstlevende testament aan te vechten. Deze 'straf'bepaling komt er op neer, dat als een van de kinderen het testament aanvecht deze alleen zijn 'wettelijk erfdeel c.q. zijn legitieme portie' krijgt en niet het normale erfdeel bij versterf waar hij of zij recht op had. Het kind wordt met deze 'straf'bepaling' voor zover dat wettelijk mogelijk is gedeeltelijk onterfd. Hij of zij krijgt dan heel wat minder dan waar hij of zij recht op had als er was gewacht tot de langstlevende ook was overleden. Deze 'straf'bepaling geldt namelijk ook als de langstlevende is overleden. Het kind dat dan via een rechtsprocedure zijn wettelijk erfdeel heeft verkregen, krijgt na het overlijden van de langstlevende niet alsnog zijn niet ontvangen deel (het verschil tussen het erfdeel bij versterf en het wettelijk erfdeel c.q. de legitieme portie, zie ook erven zonder testament), dat deel komt dan namelijk ten goede aan de andere erfgenamen die het testament wel hebben eerbiedigd.

Vruchtgebruikers- bepaling:
Dit betekent dat de vruchtgebruiker recht heeft op het gebruik van goederen (huis, kapitaalsrente etc.) maar dat het eigendom van de vrucht (huis, kapitaal etc.) toebehoort aan iemand anders (bijvoorbeeld de kinderen). De vruchtgebruiker moet echter de vrucht in stand houden (huis onderhouden, kapitaalsom ongewijzigd laten etc.), tenzij de erflater anders heeft bepaald. Het vruchtgebruik eindigt veelal bij overlijden van de vruchtgebruiker of zoveel eerder als er de erflater daar iets over heeft bepaald (b.v. hertrouwen)