De volgorde van de Requiemmis tot 1965 was meestal als volgt:

1. Inleidingszang: meestal Kyrie
2. Gebed
3. Epistel
4. Evangelie
5. Offertoriumzang (Requiem)+ prefatie van de overledene
6. Communiezang
7. Na-communie gebed (gebed om berusting).

Aan het eind van de Requiemmis werd dan veelal de absoute gezongen. Daarna besprenkelde de priester de kist met wijwater en werd de kist gelijktijdig bewierookt door misdienaars. De kerkgangers baden dan in stilte het onze vader. De wierook kon dan als het ware de gebeden tot god brengen en herinnerde gelijktijdig aan de hemelvaart van Christus.

Als de Requiemmis afgelopen was droeg men de kist de kerk uit. Tijdens het uitdragen van kist werden dan veelal de klokken geluid. De kist werd voorafgegaan door de priester die met een kwast met wijwater de loopweg besprenkelde. Achter priester volgde een misdienaar met een kruis en daarachter een misdienaar met een voor zich uitzwaaiend wierookvat. Achter de kist sloten de kerkgangers zich dan aan, allereerst de familie en dan de overige vrienden/kennissen en belangstellenden. Eenmaal buiten de kerk zette zich de stoet zich lopend voort (of met de koets of auto, indien het kerkhof niet in de buurt van de kerk was gelegen).

Eenmaal bij het graf aangekomen werd de kist boven het graf geplaatst en werd er en onze vader en weesgegroet gebeden. Als de kist gedaald was werd er door de priester een kruisteken boven het graf gemaakt met behulp van de kwast met wijwater, een misdienaar zwaaide dan daarna nog een of meerdere malen met het wierookvat boven het graf. Daarna kon men een voor een knielen, een kruis slaan en een schepje aarde op het graf werpen.

Op de jaardag (1 jaar na het overlijden) werd dan veelal nog een herdenkingsmis opgedragen ter herinnering aan de overledene

Deel 1
Deel 3

Avondwake